Czasownik „would” przez swoje szerokie zastosowanie to dla wielu kursantów drażliwy temat. Może on opowiadać zarówno o przeszłości, jak i odnosić się do sytuacji hipotetycznych lub grzecznościowych. Z tego artykułu dowiesz się jak i kiedy poprawnie używać ‘would’ oraz jak wiele możliwości daje takie jedno słówko.
„Would” jako forma grzecznościowa
Would jest używane do pytań grzecznościowych, gdy chcemy wyrazić jakąś prośbę, ofertę lub pytanie. W porównaniu z czasownikiem „will”, „would” brzmi bardziej uprzejmie i mniej bezpośrednio.
Przykłady:
- Would you help me with this task?
- Would you like some coffee?
- Would you mind closing the window?
- Would you tell me where the station is?
Takie konstrukcje są bardzo popularne w obsłudze klienta, restauracjach czy hotelach, ponieważ pozwalają zachować uprzejmy ton.
„Would” w wyrażaniu preferencji
Czasownik „would” pojawia się także w zdaniach wyrażających preferencje lub wybór za pomocą konstrukcji would prefer to / would rather
Przykłady:
- They would prefer not to discuss this topic.
- I would rather stay home tonight.
- She would rather watch a movie.
Warto zaznaczyć, że gdy podmiot w zdaniu się nie zmienia, po tych konstrukcjach używamy bezokolicznika. Jednak gdy mówimy o preferencji dotyczącej czyjegoś działania, używamy konstrukcji z past simple.
- They would prefer you didn’t discuss this topic.
- I would rather we stayed home tonight.
- She would rather they watched a movie.
„Would” w okresach warunkowych (Conditionals)
Would jest istotnym elementem drugiego i trzeciego okresu warunkowego, o których pisaliśmy więcej tutaj. Dla przypomnienia:
Second conditional służy do opisywania sytuacji mało prawdopodobnych lub hipotetycznych w teraźniejszości lub przyszłości.
Struktura: If + past simple, would + bezokolicznik
Przykłady:
- If I had more time, I would travel more.
- If she lived closer, she would visit us more often.
- If I won the lottery, I would buy a house by the sea.
Natomiast third conditional odnosi się do przeszłości i sytuacji, których już nie jesteśmy w stanie zmienić. W takich zdaniach mówimy o żalu lub alternatywnej wersji przeszłości.
Struktura: If + past perfect, would have + III forma czasownika
Przykłady:
- IIf I had studied more, I would have passed the exam.
- If we had left earlier, we would have caught the train.
- If she had known the truth, she would have reacted differently.
„Would” do wyrażania hipotetycznych sytuacji
„Would” jest również używane, gdy mówimy o przypuszczeniach, wyobrażonych sytuacjach lub przewidywaniach. Podobnie jak w drugim okresie warunkowym, „would” w tym użyciu można tłumaczyć jako „bym/by” – byłoby, kupiłabym, zrobiliby etc.
Przykłady:
- That would be amazing. – Byłoby super!
- I would probably choose the first option. – Pewnie wybrałabym pierwszą opcję.
- It would be difficult to finish this today. – Byłoby trudno to dziś dokończyć.
- That would explain the problem. – To by wyjaśniało problem.
„Would” do opisywania powtarzalnych czynności w przeszłości
„Would” może również opisywać czynności, które regularnie powtarzały się w przeszłości. W tym znaczeniu jest podobne do konstrukcji used to, a różni się tym, że nie może być łączone z czasownikami statycznymi tak jak used to. Takie użycie „would” często pojawia się w opowiadaniach lub wspomnieniach, pełnych nostalgii czy tęsknoty za czymś, co minęło. To użycie podkreśla również zwyczaj lub rutynę z przeszłości. Świetnie obrazuje to piosenka Stressed out, w której podmiot liryczny wspomina czasy beztroskiego dzieciństwa:
“Used to play pretend, give each other different names
We would build a rocket ship, and then we’d fly it far away”
Przykłady:
- When we were children, we would play outside all day.
- Every summer we would visit our grandparents.
- After dinner, my father would read the newspaper.
- On Sundays we would go for long walks.
„Would” do wyrażania przyszłości w przeszłości
Zdania z „would” często pojawiają się również w narracji, gdy mówimy o czymś, co w przeszłości było przyszłością, o czymś co miało się wydarzyć lub do tej pory już się wydarzyło.
Przykłady:
- He said he would call me later.
- I knew it would be difficult.
- She promised she would help us.
- They told us they would arrive at noon.
W każdym z tych przykładów w zdaniu wyjściowym użyjemy zwykłego czasu przyszłego z „will”, tzn:
- He said he would call me later. (to co faktycznie powiedział brzmiało I will call you later.)
- I knew it would be difficult. (zdanie wyjściowe: I know it will be difficult.)
- She promised she would help us. (zdanie wyjściowe: I promise I will help you.)
- They told us they would arrive at noon. (zdanie wyjściowe: We will arrive at noon.)
Dlatego, że w zdaniu wyjściowym występuje czas przyszły z „will”, mówiąc o tym z perspektywy czasu dostosowujemy formę do przeszłości, czyli używamy „would”.
