Brzmi znajomo? Jeśli tak – chcemy Cię uspokoić: to doświadczenie jest dużo bardziej powszechne, niż myślisz! I co ważniejsze – nie świadczy o braku zdolności, tylko o mechanizmie, który bardzo często pojawia się wtedy, gdy robimy coś wymagającego odwagi.

Ten głos ma nawet swoją nazwę. To syndrom oszusta.

Czym właściwie jest syndrom oszusta?

Syndrom oszusta to taki wewnętrzny mechanizm, który podpowiada nam, że nie jesteśmy wystarczająco dobrzy – nawet wtedy, gdy mamy już realne kompetencje. To on każe nam wierzyć, że „zaraz ktoś odkryje, że tak naprawdę nie umiemy”.

Czasem brzmi jak rozsądek, czasem jak perfekcjonizm. Ale prawie nigdy nie ma racji.

Co ciekawe – syndrom oszusta szczególnie ‘’lubi’’… mówienie w języku obcym. Dlaczego? Bo mówienie wystawia nas na ekspozycję. Nie możesz się schować za mailem. Nie poprawisz pięć razy zdania przed wysłaniem. Reagujesz tu i teraz.

Nie da się go robić wyłącznie w teorii. Trzeba się pokazać. Spróbować. Zaryzykować błąd.

A nasz mózg nie przepada za ryzykiem.

Tymczasem prawda jest prosta:

Nie zaczniesz mówić płynnie, dopóki nie pozwolisz sobie mówić… niepłynnie. Perfekcja nie jest warunkiem komunikacji. Jest jej efektem.

Głosy syndromu oszusta – poznajesz któryś?

Pozwól, że je trochę zdemaskujemy.

•  „Inni mówią lepiej ode mnie.”
  Pewnie. Zawsze znajdzie się ktoś bardziej zaawansowany. Tak samo jak zawsze znajdzie się ktoś, kto dopiero zaczyna i patrzy na Ciebie z podziwem. Nauka języka nie jest rankingiem – to droga.

•  „Zacznę mówić, jak nabiorę pewności.”
  To trochę jak powiedzieć: „zacznę pływać, gdy nauczę się oddychać pod wodą siedząc na kanapie.”
  Pewności nie nabierasz przed mówieniem. Uczysz się jej przez mówienie.

•  „Będę mówić dobrze… za rok.”
  A wiesz, kiedy osoby mówiące swobodnie zaczęły mówić? Rok wcześniej 🙂
  Płynność nie jest nagrodą za cierpliwe czekanie. Jest efektem działania.

•  „Nie chcę popełniać błędów.”
  Napiszemy to jeszcze raz: Nie da się nauczyć języka bez błędów. Ba – błędy są dowodem, że Twój mózg pracuje. Że testuje, łączy fakty, buduje nowe ścieżki. Osoby, które mówią płynnie, bardzo często nie mówią bezbłędnie. One po prostu nie pozwalają, by błąd je zatrzymał.

Jak pracować z syndromem oszusta?

Nie chodzi o to, żeby go całkowicie uciszyć. On pewnie jeszcze nieraz się odezwie. Chodzi raczej o to, by przestać traktować go jak autorytet.

Oto kilka rzeczy, które naprawdę działają:

✔️ Zamień perfekcję na komunikację.
Celem języka nie jest idealność – tylko porozumienie.

✔️ Mów wcześniej, niż czujesz się gotowa/gotowy.
Gotowość bardzo często pojawia się… dopiero po działaniu.

✔️ Traktuj błędy jak informację, nie ocenę.
Błąd nie mówi „jestem słaba”. Błąd mówi „tu jeszcze się uczę”.

✔️ Spróbuj mówienia w bezpiecznej atmosferze.
To absolutny game changer. Kiedy wiesz, że możesz mówić bez oceniania – napięcie spada, a odwaga rośnie szybciej, niż się spodziewasz!

Właśnie takie środowisko tworzymy w Rozgadanych 😉 

Takie, w którym nie musisz być perfekcyjna. Nie musisz znać wszystkich czasów, nie musisz mieć idealnego akcentu.

Możesz przyjść dokładnie z tym, co wiesz i po prostu zacząć mówić. U nas błędy są normalne i… mile widziane, bo oznaczają rozwój! Każdy kiedyś je popełniał. Lektorzy, nauczyciele, poligloci. Naprawdę wszyscy.

W Rozgadanych atmosfera jest wspierająca, a kursanci często nawiązują ze sobą przyjaźnie na lata! 

W takich miejscach dzieje się coś pięknego – mówienie przestaje być stresem, a zaczyna być narzędziem do poznawania ludzi, świata i nowych możliwości 😉